“Nee, ik ben drieëntwintig”, zeg ik. “Drie-en-twintig?” Vol ongeloof kijkt ze me aan. “Ja, ik weet het, ik zie er uit als 18”, lach ik er snel overheen.
Vijf jaar jonger word ik meestal geschat. Mijn gezicht wordt sinds mijn 18e levensjaar gewoon niet ouder. Het blijft stilstaan, een soort van pauze. Want ik ga er vanuit dat mijn gezicht niet altijd 18 blijft. En terwijl mijn geboortejaar steeds verder weg komt te liggen, krijg ik ieder jaar steeds meer ben-je-echt-zo-oud-blikken naar me toe geworpen.
Er zijn een aantal nadelen aan dit probleem: ik moet harder mijn best doen om geloofwaardiger over te komen, ik moet vaker mijn identiteitskaart laten zien en in de zoektocht naar de perfecte stage werkt het ook niet echt mee.
“Over een paar jaar lach je er om ”, heb ik al veel mensen horen zeggen, “dan zul je blij zijn met die vijf jaar minder”. En inderdaad, tegen die tijd zal ik er enorm blij mee zijn. Maar nu kan het bloedirritant zijn. Echt waar.
En een foto, zodat ik over tien jaar zeg:"ik zag er echt niet uit als 18". (of juist wel) Gemaakt door Siesja Kamphuis
We’re adults. When did that happen? And how do we make it stop?
Meredith Grey
Leuk stukje, herkenbaar probleem.
Zó herkenbaar!! En ik ben nog wel een jaar ouder! Vooral die overredingskracht mis ik… Over 20 jaren zien wij er dan wel goddelijk uit, maar daar hebben we nu helaas niets aan
Ja, normaal heb ik er ook niet zo’n last van. Maar nu met het zoeken van het stage echt heel erg.
Vijf jaar jonger word ik meestal geschat. Mijn gezicht wordt sinds mijn 18e levensjaar gewoon niet ouder. Het blijft stilstaan, een soort van pauze. Want ik ga er vanuit dat mijn gezicht niet altijd 18 blijft. En terwijl mijn geboortejaar steeds verder weg komt te liggen, krijg ik ieder jaar steeds meer ben-je-echt-zo-oud-blikken naar me toe geworpen.
+1